10/03/2018

ஓரம் போ… ஓரம் போ…


ஓரம் போ… ஓரம் போ…

எல்லோருக்குமே சுய சம்பாத்தியத்தில் வாங்கும் முதல் வாகனத்தின்போது இருக்கும் மகிழ்ச்சி என்பது, பின்னாளில் கோடி ரூபாய் கொடுத்து கார் வாங்கும்போது கூட இருக்காது. என் வாழ்க்கையிலும் அது நடந்திருக்கிறது.
பத்திரிகை துறையில் வேலைக்கு சேர்ந்து 6 மாத காலம் ஆகியிருக்கும். எப்படியாவது ஒரு வாகனம் வாங்க வேண்டும் என்பது பேராவலாக இருந்தது. ஆனால், என்னுடைய சம்பளம் அப்போது மாதம் ரூ.1,200. எப்படியோ மூன்று மாதங்கள் சேமித்து வைத்திருந்தேன்.
இந்த பணத்தில் ஒரு செகண்ட் ஹேண்ட் வாகனத்தைதான் வாங்க முடியும். அதுவும் பாழாகிப்போன வாகனத்தைதான் வாங்க முடியும். ஆனால், எப்படியாவது ஒரு வாகனத்தை வாங்கிவிட வேண்டும் என்பது வெறியாகவே இருந்தது.
நண்பன் சிவக்குமாரின் மொபெட் மீது எனக்கு ஒரு கண் இருந்தது. அவன் ஓட்டியது லூனா. 10 ஆண்டு பழசு என்றாலும் கூட, புத்தம் புதிது போன்று வைத்திருப்பான். ஒரு லிட்டருக்கு 20 கி.மீ.தான் கொடுக்கும். வசதியுள்ள பையன். என்னிடம் மட்டும்தான் பள்ளிக்காலத்தில் பழகுவான்.
ஒரு நாள் மெதுவாக அவனிடம் கேட்டேன். வண்டியை எனக்கு விற்கிறாயா என்று? அவன் முதலில் 4 ஆயிரம் ரூபாய் என்றால், அப்பாவிடம் பேசுகிறேன் என்றான். ஆனால், என் நிலைமை கூறி, 3 ஆயிரம் ரூபாய் என்றால் மட்டுமே என்னால் வாங்க முடியும் என்றேன்.
எனக்காக அவனது தந்தையிடம் பேசுவதாக கூறிவிட்டு சென்றான். அன்று இரவு முழுக்க தூங்கவில்லை. லூனாவில் பறந்து கொண்டிருப்பதுபோன்றுதான் கனவு.
அந்தக் காலத்தில் செல்போன் எல்லாம் இல்லை. எல்லாமே நேரில்தான். மறுநாள் சைக்கிளில் அவன் வீடு நோக்கி விரைந்தேன். எங்கேயோ சென்றிருந்தவன், சற்று தாமதமாக வந்தான்.
அவனிடம் ரிசல்ட் என்ன என்பதுபோல்…. பார்த்தேன்.
‘‘அப்பா…. 3,500 ரூபான்னா குடுக்கச் சொல்றார்’’ என்றான்.
எனக்கு அப்படியே உள்ளே நொருங்குவது போல் இருந்தது. அவன் கேட்ட தொகை வரவேண்டும் என்றால் மேலும் ஒரு மாதம் காத்திருக்க வேண்டும்.
என்னுடைய கவலை அவனுக்கு புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.
‘‘சரி அப்பாக்கிட்ட இன்னொரு தடவை கேட்கிறேன்..... ஆனா 3000 ரூபாய்க்கு கீழே கேட்டுதாதே என்றான்.
‘‘இல்லை….. இல்லை…. கேட்க மாட்டேன்’’ சந்தோஷத்துடன் வாக்களித்தேன்.
இரண்டு நாள் கழித்து அவனே வீட்டுக்கு வந்தான்.
‘‘அப்பா குடுக்கச் சொல்லிட்டார். வந்து எடுத்துட்டு போ… ஆனா ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கு 20 கி.மீ. தாண்டி ஒரு அடி கூட நகராது. தெளிவா சொல்லச் சொன்னார். அப்புறம், அது சரியி்ல்ல…. இது சரியில்லன்னு சொல்லக்கூடாது சரியா?’’ என்றான்.
லாட்டரியில் பம்பர் பிரைஸ் அடித்தது போல் இருந்தது.
உடனடியாக வீட்டில் என்னுடைய பெட்டியில் வைத்திருந்த 3,000 ரூபாயை எடுத்துக் கொண்டு அவனுடனேயே வீட்டுக்கு சென்றேன்.
அங்கு வண்டியை நன்றாக பளபளவென்று துடைத்து வைத்திருந்தான்.
அவன் அப்பா… எப்போதுமே கடுகடுவென்று இருப்பார். அதனால் நண்பனிடமே கொடுத்துவிட்டு, வண்டியை வெளியே எடுத்து வந்தேன். அப்பா… ரெண்டு லிட்டர் பெட்ரோல் போட்டு வச்சிருக்கார்…. தீர்ந்தவுடனே போட்டுக்க… இப்போ போட வேண்டியதில்லை என்றான் நண்பர்.
நண்பனின் கடுகடு தந்தையின் மனதில் இருந்த மென்மையான மனது இன்னமும் சந்தோஷத்தை அதிகரித்தது.
சாலைக்கு கொண்டு வந்து ஒரு பெடலை அழுத்தி ஸ்டார் செய்து, லூனாவில் அமர்ந்தபோது….. வந்ததே ஒரு சந்தோஷம்!
வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத முதல் வாகனம். இன்னமும் மனதில் கர்வத்தை வரவழைக்கிறது.
பெட்ரோல் போட முடியாமல் அதை ஓரத்தில் வைத்திருந்தபோதும் கூட, இன்னமும் எங்காவது லூனாவை பார்த்தால் மனது காதலியை பார்த்த காதலனாகிவிடுகிறது.
- ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்


14/02/2018

காதலர் தினம்


காதலர் தினம்



இன்றைக்கு எப்படியாவது சொல்லிவிட வேண்டும் என்பதுதான் பிளான்.
மேத்சில் வீக் என்பதலால், அந்த டியூஷன் சென்டரில் சேர்ந்திருந்தேன். என் மாமாவின் நண்பர். வங்கி உயரதிகாரியாக இருந்தாலும், மாணவர்களுக்காக ஒரு ஆர்வத்தில் டியூஷன் எடுக்க முயன்றவர் பின்னர் அதையே பழக்கமாக்கிக் கொண்டிருந்தார் அந்த மாஸ்டர்.
இருபாலர் படிக்கும் அந்த டியூஷனில், மாணவிகள் முன்புறம் அமர்ந்திருப்பார்கள். பின்புறம் நாங்கள் இருப்போம். நண்பன் வாஜ்பாயும் இந்த டியூஷனில் ஒரு மாணவராக இருந்தார். இவரது முழிதான் இவருக்கு எப்போதுமே மைனஸ். நான் மார்க் குறைவாக எடுத்தாலும் மாஸ்டர் என்னை எதுவுமே கூறியதில்லை. ஆனால், என்னை விட கூடுதலாக மார்க் எடுக்கும் வாஜ்பாயை, ‘‘நீ எல்லாம் எங்க மார்க் எடுக்கப்போற…. உன் பக்கத்தில தானே பாலகுமார் இருக்கான அவனை பார்த்து திருந்து’’ என்று எனக்கு பேரதிர்ச்சியை கொடுத்து கொண்டிருப்பார். அந்த நேரத்தில் ‘ஙே’ என்றுதான் விழித்து கொண்டிருப்பேன். வேற வழி?
ஒரு நாலு நாள் வீட்டில் விசேஷம் என்பதால் டியூஷனுக்கு போகவில்லை. அன்று போயிருந்தேன்.
‘ஏன் நாலு நாலா வரல?’ மாஸ்டர் கேட்டார்.
‘பங்கஷன்னால வர முடியல சார்…..’
‘சரி…. நல்லா எழுதுற ஸ்டூடண்ட்ஸ் கிட்ட இருந்து நோட்ட வாங்கி ‘அணி’ நோட்ஸ் எழுதிக்கோ…… இதுல இருந்துதான் 10 மார்க் கேள்வி வரும்’’ மாஸ்டர் கூறினார். பின்னர் அவரே அனிதாவின் பெயரையும் பரிந்துரைத்தார்.
அனிதா…. எங்கள் டியூஷனுக்கு வந்து கொண்டிருந்த தமன்னா. யாரிடமும் பேச மாட்டாள், தோழிகளை தவிர.
இவளிடம்போய் எப்படி நோட்டு கேட்பது? பெண்களிடம் பேசியே வழக்கமில்லை. மேலும், வாஜ்பாயிடம் கேட்கலாம் என்றால், அவன் கையெழுத்து, பலாப்பழத்தில் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஈக்களை போன்று இருக்கும். ஒரு எழவும் புரியாது. மற்ற மாணவர்களிடமும் அறிமுகமும் கிடையாது. யோசிக்கிறேன்….. யோசிக்கிறேன்…. தீர்வே கிடைக்கவில்லை.
இப்படியே 2 நாட்கள் ஓடிவிட்டது.
இன்றைக்கு எப்படியாவது, அனிதாவிடம் மாஸ்டர் கூறியதை சொல்லி நோட்டை கேட்டுவிட வேண்டும் என்று டியூஷன் தொடங்குவதற்கு சற்று முன்னரே சென்றுவிட்டேன்.
டியூஷன் சென்டர் ஒரு வீட்டின் மாடியில்தான் இயங்கி வந்தது. அதற்கான படிக்கட்டு ஒரு அறையின் உள்ளே செல்வது போன்று இருக்கும்.
ரோட்டில் நான் வாஜ்பாயுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.
அனிதா….. வழக்கம்போல் தலையை குனிந்து கொண்டே வந்தாள். வெடுக்கென்று படிக்கட்டு இருக்கும் அறையில் நுழைந்துவிட்டாள். அவளிடம் பேச வாய் எடுத்தேன். ஆனால், காற்றுதான் வந்தது. சரி போய் தொலைகிறது. வேறு யாரிடமாவது கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று இருந்துவிட்டேன்.
மாஸ்டர் வருவதற்கு முன்பு மாணவர்கள் எல்லோம் சாலையில் நிற்க வேண்டும். மாணவிகள் என்றால், அறையின் உள்ளே இருக்கும் படிக்கட்டில் அமர்ந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் எழுதப்படாத விதி.
அன்று, வாஜ்பாயையும், என்னையும் தவிர வேறு மாணவர்கள் யாரும் வரவில்லை.
ஆனால், மாணவிகள் ஒரு 10 பேராவது வந்திருப்பார்கள். எல்லோரும் அறையின் உள்ளே சென்றுவிட்டார்கள்.
அனிதா உள்ளே சென்ற ஒரு சில நிமிடத்தில், மாணவிகளில் ஒரு ஜண்டிராணி கூட்டத்தை சேர்ந்த ஒருவள் வந்து, உங்களை தீபா கூப்பிடுறா என்றாள்.
ஜண்டிராணி என்னை எதற்கு கூப்பிடுகிறாள் என்று ஆச்சரியப்பட்டேன். சாதாரண பெண்களிடமே பேசுவதில்லை. இதில் ஜண்டிராணியிடம் போய் எப்படி பேசுவது? அவள் கூறியதை கண்டுக்கொள்ளாதது போல் மீண்டும் வாஜ்பாயிடம் பேச ஆரம்பித்துவிட்டேன்.
ஒரு சில நிமிடம் கழித்து மீண்டும் வந்த அவள், தீபா உங்களை கூப்பிடுறான்னு சொன்னேன்ல….. வாங்க என்று அதிகாரத்துடன் கூறிவிட்டு சென்றாள்.
அய்யய்யோ… ஏழரையோ கூட்டியிருவாய்ங்களோ…. என்று மனம் பதற ஆரம்பித்துவிட்டது. யாரிடமும் நாம் வம்பு, தும்பு செய்யவில்லையே….. ஒருவேளை அனிதாவிடம் பேச எத்தனித்தது, இவர்களுக்கு தெரிந்து வம்பு வளர்க்க பார்க்கிறார்களோ…. இப்படி ஏகப்பட்ட யோசனைகள் மனதில் வந்து செல்ல ஆரம்பித்தது.
வந்தவள்… நான் வருகிறேனா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சரி வேறு வழியே இல்லை என்று நினைத்து கொண்டு, குரு ராகவேந்திரா துணை என்று மனதில் ஜபம் செய்து கொண்டே படிக்கட்டு அறையில் நுழைந்தேன். அங்கு பாவை விளக்குபோல் ஒவ்வொரு படியிலும் ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள். அனிதா கடைசி படியில் நின்றிருந்தாள்.
கூட்டத்தின் ஜண்டிராணி, படிக்கட்டியின் பாதியில் நின்றிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் மனம், வர்தா புயலில் ஜன்னல் கதவுகள் அடித்துக் கொண்டதுபோல் படபடவென்று அடிக்கிறது. கழுத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு வேர்த்து ஒழுகுகிறது. இவ்வளவு பெண்கள் ஒரு சேர என்னை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும், என்னவாகும்?
நான் உள்ளே சென்று நின்றதும், ஜண்டிராணிதான் என்னை பார்த்து சிரித்தாள். அவள் சிரிப்பில் கிண்டல் இருப்பது போன்ற தோரணை இல்லை. நட்புடன் சிரிப்பது போன்று இருந்தது.
‘என்னங்க?’ என்றேன்.
ஜண்டிராணிதான் பேசினாள்.
‘‘ஏங்க….. சொல்றதுன்னா நேரிலேயே சொல்ல வேண்டியதுதானே….. லெட்டர்ல எல்லாம் ஏன் சொல்றீங்க?’’ கேட்டாள்.
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன சொல்லணும் என்கிறாள். என்ன லெட்டர்?
சற்று தைரியம் வரவழைத்துக் கொண்டே, ‘என்ன லெட்டர்ங்க?’’ என்றேன்.
‘‘ஒண்ணுமே தெரியாதாக்கும்… லவ் லெட்டர் அனுப்பிட்டு தெரியாததது மாதிரி முழிக்கிறதை பாரு’’ என்றாள்.
ஓ….. அம்மணிக்கு யாரோ லெட்டர் அனுப்பி இருக்காங்க…. அதை நான் தான் அனுப்பியிருக்கேன்னு நினைச்சு பேசுகிறாள் என்று புரிந்தது.
எங்கிருந்து அவ்வளவு தைரியம் வந்தது என்று தெரியவில்லை. அவளிடம், ‘‘ஹலோ…நானெல்லாம் லெட்டர் அனுப்பலை. எனக்கு அந்த பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது’’ என்றேன்.
‘‘அப்ப இத யார் அனுப்பினது’’ என்று ஒரு லெட்டரை எடுத்து காண்பித்தாள்.
அது கிறுக்கல் எழுத்தில் ஐ லவ் யூ என்று போட்டிருந்தது.
‘‘ஹலோ இது என்னுடைய கையெழுத்து இல்லை…..’’ நீங்க மாஸ்டர் கிட்ட கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுங்க என்று கூறிவிட்டு, யாரையும் ஏறெடுத்து பார்க்காமல் மீண்டும் வாசலுக்கு வந்துவிட்டேன்.
நான் இல்லை என்று தெரிந்ததும் ஜண்டிராணி, அன்று டியூஷன் முடிந்ததும் மாஸ்டரிடம் கம்ப்ளைண்ட் பண்ணிவிட்டாள். தான் ஆராய்ந்து வைப்பதாக கூறிய மாஸ்டர், என்னைப்பற்றி நல்லவிதமாகவும் கூறியுள்ளார்.
அந்த லவ் லெட்டர் வந்திருந்த காகிதம் இரண்டுகோடு போட்ட ஒரு நோட்டில் இருந்து கிழிக்கப்பட்ட காகிதம்.
அந்த காகிதத்தை பார்த்தபோது இதை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறோமே… என்று நினைவுப்படுத்தி பார்த்தும் ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை. அதனால் அந்த விஷயத்தை அப்படியே மறந்துவிட்டேன்.
சுமார் ஒரு வார காலத்துக்கு பின்னர், அதேபோல் ஜண்டிராணியும், அவளது தோழிகளும் வந்திருந்தார்கள். வழக்கம்போல் தோழி வந்து அழைத்தாள். இம்முறை சற்று தைரியம் வந்துவிட்டதால், பயமின்றி உள்ளே போனேன்.
ஜண்டிராணி தான் பேசினாள். ‘‘சாரிங்க…. நீங்க தான் எழுதியிருப்பீங்கன்னுதான் சார் கிட்ட முதல்ல கம்ப்ளைன்ட் பண்ணல. அந்த லெட்டரை என் நோட்டுல இருந்ததை பார்த்தேன். அது எழுதினது….. என் டியூஷனில் இருக்கும் ஒரு மாணவனின் பெயரை கூறினாள்’’
அப்போதுதான் பளீச்சென்று ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அந்த மாணவன்தான் அந்த ரெண்டு கோடு போட்ட நோட்டை பயன்படுத்துவான்.
‘‘சார்தான் கரெக்டா கண்டுபிடிச்சு, அவனை பிடிச்சு சரியா திட்டிட்டார்…. அதனாலதான் அவன் டியூஷனுக்கு வர்றதில்லை’’ என்றாள்.
‘சரிங்க’’ என்றேன்.
‘‘ஆனா…. அந்த லெட்டரை நீங்க குடுத்திருக்கலாம்’’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கூறிவிட்டு ஓடிவிட்டாள்.
அனிதாவிடம் நோட்டு வாங்குவதை கெடுத்ததும் இல்லாமல், பாவி…. மக்கா….. இவளுக்கு லெட்டர் வேறு குடுக்கணுமாம்ல……
நரநரவென்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டேன்.
காதலர் தினத்தில் நடந்த இந்த சம்பவத்தை இப்போது நினைத்தாலும் கொல்லென்று சிரிப்பு வந்துவிடும்.

16/01/2018

வேலைக்காரன்

வேலைக்காரன்
-    -  ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்

எங்கள் கடையில் வேலை பார்த்த அந்த ஆக சிவந்த மனிதரின் நாமகரணம் குமரன். அவரது பெயருக்கு ஏற்ப, மூளை மிக பால்யமானதாகவே இருந்தது. அப்பாவி என்பதற்கும் மேலான ஒரு நிலை கொண்ட மனிதர். நாங்கள் நினைப்பதைவிட பத்து மடங்கு அதிகமாக வேலை செய்பவர்.
அவரை எங்கள் கடையில் வேலைக்கு சேர்த்துவிடுவதற்காக ஒரு நாள், அவரை அழைத்துக் கொண்ட வந்தார் அவருடைய தந்தை. என் தந்தை கண்டிப்புக்கு பெயர் பெற்றவர். அவரிடம், ‘‘உங்களிடம் வேலைபார்த்தால்தான் இவன் (திருவாளர் குமரன்) உருப்படுவான். எத்தனையோ இடங்களில் வேலைக்கு சேர்த்துவிட்டேன். உருப்பட மாட்டேங்கிறான்’’ என்றார்.
என் தந்தை எல்லோரிடம் கேட்பதுபோல், குமரனிடம் என்ன படித்திருக்கிறாய்? என்றார்.
‘‘எம்.ஏ.’’ என்று சர்வசாதாரணமாக பதில் வந்தது அவரிடம் இருந்து.
குமரனின் தந்தை அவரை முறைத்துக்கொண்டே.... கிழிச்சே என்று கூறியபடி, ‘‘10ம் கிளாஸ் பெயில் சார்’’ என்றார் பவ்யமாக.
அப்புறம் ஏன் பொய் சொன்னே என்று குமரனிடம் கேட்டார் என் தந்தை.
‘‘எப்படியும் எம்.ஏ. பாஸ் பண்ணிடுவேன்’’ என்றார் சற்றும் சளைக்காத தன்னம்பிக்கையுடன்.
‘‘சரி…. நாளையில இருந்து வேலைக்கு வந்திடு’’ என்றார் என் தந்தை.
அன்னைக்கு ஆரம்பித்தவர்தான். வேலையை விட்டு நிற்கும் வரையில் தினமும் அவர் என் தந்தையை வேலை (?) வாங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தார்.
அன்று கடையில் செம கூட்டம். விசைத்தறியாளர்கள் கொடுத்த ஆர்டரின்படி, ரூ.10,000 மதிப்புள்ள உதிரிபாகங்களை ஒவ்வொன்றாக அலமாரிகளில் இருந்து சேகரித்து, எண்ண வேண்டியதை எண்ணியும், எடை போட வேண்டியதை எடைபோட்டு பிரித்து கட்டி, கோணிப்பையில் வைத்து பார்சலாக தைத்தோம். அதாவது நானும், இன்னொரு வேலையாளும். எல்லாம் முடிந்தது மணி ஏழு.
மாலை 6 மணி இருக்கும், என் உடனிருந்தவருக்கு ஒரு வேலை கொடுத்துவிட்டு அவர் வெளியே போய்விட்டார். குமரனும் ஏதோ ஒரு வேலைக்காக வெளியே அனுப்பப்பட்டிருந்தார். அவர் வரும் வரையில் இருந்துவிட்டு, பின்னர் வசூல் பணிக்கு செல்லுமாறு போகும்போது என் தந்தை கூறியிருந்தார்.
கடையில் நான் மட்டுமே இருந்தேன். குமரன் வந்தார். அவரிடம் கடையை பார்த்துக் கொள்ளுமாறு கூறிவிட்டு நான் வசூலுக்கு சென்றுவிட்டேன்.
இரவு 8 மணிக்கு திரும்பி வந்தேன். வந்தால், என் உடன் இருந்தவர், மற்றொரு வேலையாள், மேனேஜர் என் தந்தை என்று எல்லோருமே பரபரப்பாக அங்கும் இங்கும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
நான் நுழைந்தவுடன், ‘‘இங்கிருந்த ஆண்டிப்பட்டி பார்சலை பார்த்தியா?’’ என்று கேட்டார் மேனேஜர்.
‘‘இங்கேதானே இருந்தது?’’ என்று பதில் கூறிவிட்டு நானும் அங்கு, இங்கு பார்த்தேன். அது காணவில்லை. அது கிட்டத்தட்ட 30 கிலோ எடை கொண்டது. சாதாரணமாக ஒருவரால் எளிதில் தூக்கிச் சென்றுவிட முடியாது.
நான் போகும்போது கூட அது இருந்தது. இந்த மானுடன் என்ன செய்துவிட்டானோ என்று குமரனை பார்த்தேன். அவர் எல்லோரையும் விட பரபரப்பாக கடை இருக்கும் சந்து முக்கு வரை ஓடி, ஓடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு தெரியாமல் எடுத்து சென்றுவிட்டார்களோ என்று எல்லோரும் பயந்தோம்.
அப்போது குமரனைப் பற்றி நன்கு தெரிந்த ஒரு வேலையாள் வசூல் முடித்துக் கொண்டு வந்தார். விஷயத்தை கூறியவுடன், பார்சலை யாரும் தூக்கிச் சென்றிருக்க முடியாது என்று கூறிவிட்டு, குறிப்பிட்ட ஒரு உதிரி பாகத்தை எண்ணிப்பார்த்தார். அது காலையில் இருந்த ஸ்டாக் அளவிலேயே சரியாக இருந்தது.
குமரனை கூப்பிட்டார் அந்த சக வேலையாள்.
‘‘டேய் குமரா… இங்க ஒரு பார்சல் இருந்ததா?’’, வேலையாள்.
‘‘ஆமா… இருந்துச்சு….’’ குமரன்.
‘‘நீ. . . . பார்த்தியா?’’
‘‘ஆமா… பார்த்தேன்’’
‘‘நல்லா பெருசா… கோணிப்பையில கட்டியிருந்துச்சே… அது தானே?’’
‘‘ஆமா… நல்லா பெருசா கோணிப்பையில கட்டி தைச்சு இருந்துச்சு’’
‘‘அதை என்ன பண்ணே….?’’
‘‘அதுதானே…. லாரி ஆபிஸ்ல இருந்து வந்ததை அப்படியே பொறுப்பில்லா எல்லோரும் போட்டுட்டு போய்டிங்களா…. நான்தான் பொறுப்பா அதை பிரிச்சு உரிய இடத்துல அடுக்கி வச்சுட்டேன்’’ கூலாக கூறினார் குமரன்.
சுற்றி நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு பொருட்கள் கிடைத்ததில் மகிழ்ச்சியா…. அல்லது அவர் கூறியதில் அதிர்ச்சியா என்பது தெரியவில்லை. எல்லோரும் அவரவர் வேலையில் மீண்டும் பார்சல் போடும் மும்முரத்தில் இறங்கிவிட்டோம்.
இன்னொரு இனிய பொழுது.
வீடு மாறும் படலம்.
எங்கள் வீட்டுக்கு எதிரில் பால் பூத் இருந்தது. அன்று என்னவோ பால் பூத் காலை 6 மணியாகியும் திறக்கவில்லை.
வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிகளுக்கு காபி போட்டுக் கொடுக்க பால் அவசியமாக இருந்தது. ஓடியாடி ‘வேலை’ செய்து கொண்டிருந்த குமரனை கூப்பிட்ட என் தாயார், ‘‘பால் பூத்துக்கு சென்று பால் எப்போ வரும்னு கேட்டு வாப்பா’’ என்றார்.
அவரை அனுப்பியதை தாயாரும் மறந்துவிட்டார். அதை கேட்ட நானும் வேலை பிசியில் மறந்துவிட்டேன்.
மாலை 4 மணி இருக்கும். விருந்து எல்லாம் முடிந்து ஹாயாக ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தோம்.
குமரன் வேர்த்து விறுவிறுக்க உள்ளே வந்தார்.
‘‘பால் நைட்டு 4 மணிக்கே அனுப்பிட்டாங்களாம். காலையில 6.30 மணிக்குள்ளே பால் வந்துடும்னு… பால் பண்ணையில அதிகாரிங்க சொல்லிட்டாங்க’’ என்று பதில் கூறினார்.
வீ்ட்டுக்கு எதிரில் இருந்த பால் பூத்தில் பால் ஏன் வரவில்லை என்று கேட்ட குமரனிடம், பால் பூத்காரர் போய் பண்ணையில போய் கேளு என்று எதார்த்தமாக பதில் கூறிவிட, அதையும் சிரமேற்கொண்டு, 10 கி.மீ. தொலைவில் இருந்த பண்ணைக்கு சைக்கிளில் போய், அதிகாரிகளிடம் கேட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து மீண்டும் திரும்பி வந்து, பதில் கூறிய குமரனை பாராட்டுவதா இல்லையா?
மனிதர் இன்னமும் யாரையோ வேலை வாங்கிக் கொண்டிருப்பார் என்று நம்பலாம்.

08/08/2017

ஒளிமயமான…..

அன்றொரு நாள் பத்திரிகை விளம்பரம்.
சென்னையில் அமெரிக்க தூதரகத்தில் பழையப் பொருட்கள் ஏலம் விடப்படுகிறது என்று குட்டியோண்டு வந்திருந்தது. அலுவகத்தில் இதுபோன்ற விளம்பரங்களை பார்த்தே பழக்கப்பட்ட என்னுடைய சீனியர் அதுபற்றி கூறினார்.
அப்போது எல்லாம் நிறைய ஓய்வு நேரம் இருக்கும். மேலும், அப்படி என்னதான் விற்பார்கள் என்ற ஆர்வமும் ஒருபுறம் அரித்தது. முடிவு…. சீனியரும் நானும் சேர்ந்து, ஏலத்துக்கு முதல் நாளில் காட்சிப்படுத்தப்படும் பொருட்களை போய் பார்த்துவிட்டு வருவது என்று முடிவு செய்தோம்.
காட்சி நாளில் பொருட்களை பார்வையிடவும், ஏலத்திலும் கலந்து கொள்ளவும் கட்டணம் ரூ.165. இரண்டு பேரும் அதை வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றோம்.
புத்தம் புதிய கம்ப்யூட்டர்கள் போல் இருந்த டெஸ்க்டாப் கம்ப்யூட்டர்கள், பெல்ஜியம் நாட்டு கண்ணாடி பொருத்திய மர பீரோக்கள், அழகழகான சோபாக்கள், சேர்கள், அந்த நேரத்தில் எல்லோருடைய கனவாக இருந்த 29 இன்ச் டிவி என்று கட்டில் முதல் ராஜாக்கள் காலத்தில் 30 பேர் அமர்ந்து சாப்பிடும் டைனிங் டேபிள் வரை வரிசையாக அடுக்கி அதற்கு எண்களையும் கொடுத்து இருந்தார்கள்.
டெஸ்க்டாப் கம்ப்யூட்டர்கள் இயங்குமா என்று, அறையில் இருந்த ஒரு ஊழியரிடம் கேட்டேன். அவர் என் நெற்றியை பார்த்துவிட்டு, அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது என்று மறைமுகமாக எதையோ சொன்னார்.
ஆறாம் அறிவு, வேணாம்டா விஷப்பரீட்சை என்று எச்சரித்தது.
டெஸ்க்டாப் அறையில் நாங்கள் பார்த்து கொண்டே இருந்தபோது வந்தவர்கள் எல்லாம் வெளியேறிவிட்டார்கள். இதனால் ஒரு கம்ப்யூட்டரின் வயரை எடுத்து மின் இணைப்பில் செருகி பார்த்துவிடலாம் என்று முடிவு செய்து அதை எடுக்க தயாரானபோது, வெளியே போன ஊழியர் உள்ளே என்னையும், வயரையும் பார்த்து முறைத்தார்.
10 ஆண்டுகள் உள்ளே போட்டுவிடுவார்களோ… பயம் கவ்விக்கொள்ள அப்படியே வைத்துவிட்டு சற்று நகர்ந்து கொண்டேன்.
அதிமேதாவியாக இருந்த ஒரு நபர், பிளக்கின் 2 பின்களை நாக்கில் வைத்து சுவை பார்த்து கொண்டிருந்தார். அதைப்பார்த்து ஆச்சரியம் அடைந்து, அவரிடம் விவரம் கேட்டேன்.
சார்….. சிஸ்டம் ஒர்க்கிங் கண்டிஷன்ல இருந்தா, பிளக்கை நாக்கில வச்சா லேசா சுர்ருன்னு இருக்கும். இல்லாட்டி ஒன்னும் இருக்காது என்றார்.
அப்படியும் இருக்குமோ? ஒரு பிளக்கின் பின்னை எடுத்து நாக்கில் வைத்து பார்த்தேன். உப்பு கரித்தது. அந்த பக்கி ஏற்கனவே நக்கி பார்த்திருக்கும்போல….. இன்னொரு பிளக்கை எடுத்து பார்த்தேன். ஜில்லென்றுதான் இருந்தது.
அதெல்லாம் ஒர்க்கிங் கண்டிஷன்ல இருக்காது சார்…. நாலைஞ்ச எடுத்து சோதித்து பாருங்க…. ஏதாவது ஒரு நல்ல பீஸ் கிடைக்கும்னு சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் பிளக்குகளை நக்க ஆரம்பித்தார் அந்த அச்சுபிச்சு.
நமக்கு வேண்டாம்னு என்று நினைத்துக் கொண்டு ஓரளவுக்கு நன்றாக தெரிந்த கம்ப்யூட்டர்களின் எண்களை மட்டும் குறித்து வைத்து கொண்டு மற்ற பொருட்களை பார்க்கப் போய்விட்டோம்.
எல்லாம்வற்றையும் பார்த்துவிட்டு, ஆபிசில் சொன்னபோது, அவர்களுக்கும் எங்களைப்போன்று ஆர்வம் தொற்றிக் கொண்டது. இதனால் வாங்கிய 2 டிக்கெட்டுகளை வைத்து எல்லோரும் போய்விடுவது என்று முடிவு செய்து, இத்தனை மணி வரை நீ, இத்தனை மணி வரை நான் என்று டைம் போட்டுக் கொண்டோம்.
மறுநாள் நாங்கள் போனபோது கம்ப்யூட்டர் ஏலம் ஆரம்பித்திருந்தது. சேட்டு போல இருந்த ஒருவர், விட, விட எல்லாவற்றையும் 5 ஆயிரம், 6 ஆயிரத்துக்கு வாங்கிக் கொண்டே இருந்தார்.
பிளக் நக்கி வந்திருக்காரா என்று சுற்றும், முற்றும் பார்த்தேன். பக்கியை எங்கும் காணவில்லை.
நாங்கள் குறித்து வைத்திருந்த கம்ப்யூட்டர் ஏலத்துக்கு வந்தபோது, உற்சாகமாக ரூ.1,500க்கு கேட்டேன். சேட் ஒரேயடியாக ரூ,5,000க்கு கேட்டார். அவருக்கே ஏலம் போனது. அன்று மட்டும் அவர் 25 கம்ப்யூட்டர்களை ஏலம் எடுத்தார். அவற்றை எடுத்து செல்வதற்கும் ஏற்கனவே தயாராக மினி லாரியையும் எடுத்து வந்திருந்தார்.
நொந்து நூடுல்ஸ் ஆகி வெளியே வந்து ஏற்கனவே காத்திருந்த நண்பர்களிடம் என்ட்ரன்ஸ் டிக்கெட்டை கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தோம். டிக்கெட் செலவு தண்டம்.
நண்பர்கள் முதல்நாள் நடந்த பொருட்கள் காட்சிப்படுத்தும் நாளில் செல்லவில்லை. இதனால் அவர்கள் குருட்டாம்போக்கில்தான் ஏலத்தில் கலந்து கொண்டார்கள். ஆன்சியன்ட் நைட் லேம்ப் என்று ஏலத்தை நடத்திய அதிகாரி கூறியிருக்கிறார்.
நண்பர்கள் சரி எப்படியும் வெளியேயாவது விற்று விடலாம் என்று எண்ணி ரூ.500க்கு ஏலம் கேட்டுள்ளார்கள். சுற்றும், முற்றும் யாராவது கேட்பார்கள் என்று அவர்கள் திரும்பி பார்த்துள்ளார்கள். ஆனால், யாருமே அந்த விளக்குக்கு போட்டி போடவில்லை.
ரூ.500 மூணு தரம் என்று அதிகாரி சொன்னபோது, அட்ர சக்கை, அட்ர சக்கை என்று எழுந்து சென்றுள்ளார்கள். சார்… பணத்தை இங்க கட்டிட்டு உள்ளேப்போய் பொருளை வாங்கிக்கோங்க என்று கூறியுள்ளனர். கட்டிவிட்டு உள்ளே ரசீதை கொடுத்தபோது, ஒரு ஊழியர் அந்த பொருளை கொண்டு வந்து போட்டுள்ளார். அது அந்த காலத்தில் ரயில்களுக்கு சிக்னல் காட்ட பயன்படுத்தப்படும் ஒரு லாந்தர் விளக்கு. அது இப்போது உயிரை விடுமோ அல்லது அப்புறம் விடுமோ என்பது போல் அக்கு, அக்காக கழன்று தொங்கி கொண்டிருந்துள்ளது.
இவர்களுக்கு பேய் அறைந்த குறையாக, வெளிறிப்போய் நின்றுள்ளார்கள். பின்னர் சுதாரித்துக் கொண்டு, இது எங்களுக்கு வேண்டாம். இங்கே வைத்து கொள்ளுங்கள் என்று வெளியே வர முயன்றுள்ளார். ஆனால் ஏலம் எடுத்த பொருளை எடுத்துக் கொள்ளாமல் வெளியே செல்லக்கூடாது என்று கண்டிப்புடன் கூறி, ஊழியர்கள் அதை அவரிடம் கொடுத்துள்ளார். ஒரு கேரி பேக்கையாவது தாருங்கள் என்று கெஞ்சியும் யாரும் தரவில்லை.

அதை எடுத்து ஏலம் நடந்த வழியாக வந்தபோது, ஏல நடத்திய அதிகாரிகள் உட்பட அங்கிருந்த அனைவரும் கொல் என்று சிரித்துவிட்டார்களாம். அலுவகலத்தில் வந்து சொல்லி சொல்லி வருத்தப்பட்டார்கள். அந்த அரதப்பழசான லாந்தர் விளக்கு பழைய அலுவலகத்தில் பல ஆண்டுகளாக நினைவுப் பொருளாக இருந்து வந்தது.- ஜே.எஸ்.கே.பாலகுமார்.

29/07/2017

தயவு செய்து……

இதோ, அப்படி, இப்படி என்று 6 மாதங்களை தாண்டிவிட்டது.
இன்றைக்கு தொட்டுவிடலாம், நாளைக்கு தொட்டுவிடலாம் என்ற நப்பாசையுடன் போய்க் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ஆனால், என் ஆசையில் மண்தான்.
எனக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஜனவரி மாதத்தில் குருபெயர்ச்சியையொட்டி கோயிலுக்கு சென்றேன். அன்று ஒரு நப்பாசையில் சென்றேன். ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது.
அடுத்து ஒரு நாள் சென்றேன். பூட்டு தொங்கியது. சரி இல்லை போலும் என்று நினைத்து கொண்டேன்.
இன்னொரு நாள் மார்க்கெட்டுக்கு வந்த இடத்தில் பார்த்துவிட்டு போகலாம் என்று போனேன். பெரிய மீசை வைத்த ஒரு நாள் நின்றிருந்தார். பார்வையிலேயே முறைப்பு தெரிந்தது. எதற்கு வம்பு என்று வண்டியை நிறுத்தாமலேயே வந்துவிட்டேன்.
ஒருநாள் பாங்குக்கு போயிருந்தேன். வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தபோது, அருகில்தானே…. ஒரு எட்டு பார்த்துவிட்டு போயிலாம் என்று ஒரு ஆர்வத்தில் போனேன்.
ம்ம்ம்….. இந்த ஜென்மத்தில் உனக்கு அந்த கொடுப்பினை இல்லை என்பதுபோல், ஏமாற்றம் காத்திருந்தது.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. கையில் காசு இல்லை. ஆனாலும், மனதில் ஒரு உந்துசக்தி, இன்றைக்கு எப்படியும் தொட்டுவிடலாம் என்று நினைத்து போனேன். வாசலில் பெண்கள் அமர்ந்து வெத்தலைப்பாக்கு போட்டுக் கொண்டிருந்தனர். எட்டிப்பார்க்கலாம் என்றால், ஏம்ப்பா..... எந்த தேசத்தில இருந்து வந்திருக்கே…. நாங்க எல்லாம் உட்கார்ந்திருக்கிறப்போ தெரியலை…. போய்யா…. போய்யா…. என்று விரட்டினார்கள்.
மனதின் உந்து சக்தியையும், கீழே கிடந்த ஒரு பழைய செருப்பையும் பார்த்தேன். தேவைதான்….. மனதை திட்டிக்கொண்டே வண்டியை உதைத்தேன்.
சின்னபசங்களைப்போல், இது நடந்தால், அது நடக்கும் என்று எண்ணிக் கொள்வதைப்போல், பூவா, தலையா போட்டுப்பார்த்தேன். தலை விழுந்தது. இன்றைக்கு தொட்டுவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை பிறந்தது. ஆனால், வாசலிலேயே போர்டு தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
‘ஏடிஎம் இஸ் நாட் ஒர்க்கிங்’
மயிலாப்பூர் கார்ப்பரேஷன் வங்கியின் ஏடிஎம்மில் இருந்து எடுத்து என்றைக்காவது பணத்தை தொட்டுவிட வேண்டும் என்ற என்னுடைய முயற்சி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
பின்குறிப்பு: யாராவது இந்த ஏடிஎம்மில். பணத்தை எடுத்தால், ஒரு விநாடி கூட தாமதிக்காமல் இந்த அலைபாயும் வாடிக்கையாளனுக்கும் கூறுமாறு பணிவன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறன். உள்ளே சென்று வங்கி ஊழியர்களிடம் ஏடிஎம்மில் எப்போது பணம் கிடைக்கும் என்று கேட்டால், ‘‘அது நனக்கு கொத்தில்லா’’ என்று கொத்துகிறார்கள் என்பதால், உங்களிடம் சொல்கிறேன். தயவுசெய்து மறந்துவிடாதீர்கள். பாலகுமார்.

25/04/2017

வருஷத்துக்கு ஒரு....


வருஷத்துக்கு ஒரு....

பஸ் பயணங்கள் மற்றும் ரயில் பயணங்களில் வித்தியாசமான அனுபவங்கள் பலருக்கு ஏற்பட்டிருக்கும். இதில் எனக்கு ஒரு படி அதிகம். அந்தளவுக்கு பல சுவையான, திகிலுாட்டும், மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களை சந்தித்துள்ளேன்.
அன்று ஒரு விடுமுறை நாள். ராமேஸ்வரத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த நேரம். வார விடுமுறைக்காக மதுரைக்கு, காலை 9 மணி ரயிலை பிடித்தேன். ரயிலில் கூட்டமே இல்லை. அப்போது ரயில் பெட்டிகள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட்டவை அல்ல. எல்லாமே தனித்தனி பெட்டிகள். ஒரு பெட்டியில் நான் ஏறி அமர்ந்தேன். அந்த பெட்டியின் நான் அமர்ந்திருந்த பிரிவுக்கு, முந்தைய மற்றும் பிந்தைய பிரிவில் ஆட்கள் யாருமே இல்லை. அதற்கு முந்தைய பிரிவில் மட்டும் 2 பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அப்பாடா.... என்று களைப்பில், காலை நன்கு நீட்டி ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். பாம்பன் பாலத்தை தாண்டி மண்டபத்தில் நின்றது ரயில். எத்தனை முறை பார்த்தாலும், பாம்பன் பாலம் மட்டும் அலுப்பதே இல்லை. சின்னக் குழந்தைப்போல் முழுமையாக அதை பார்த்து விடுவது எனது வழக்கம்.
மண்டபத்தில் யாராவது ஏறுவார்கள என்று எதிர்பார்த்தேன் ஆனால், யாருமே ஏறுவதாக இல்லை. அங்கிருந்து ரயில் புறப்பட்டது. கூடவே, என் விதியும் சேர்ந்திருந்ததை அப்போது உணரவில்லை. இந்த இடத்தில் ஒன்றை சொல்லிக் கொள்வது உத்தமமாக இருக்கும். எனக்கு முஸ்லிம் நண்பர்கள் அதிகம். அதனால் அவர்கள் ஓதும் குரான் எனக்கு சற்று பரிச்சயமாகவே இருந்தது.
ரயில் வேகம் எடுத்து கொண்டிருந்தது. தலையில் குல்லா அணிந்து பாய் போல் இருந்த ஒருவர் எனது பிரிவுக்கு வந்தார். முஸ்லிம் நண்பர் போலும் என்று நினைத்து கொண்டேன். ராமநாதபுரத்தை சேர்ந்த முஸ்லிம்கள், மிக நட்புமிக்கவர்கள். ஒருவரை பார்த்தவுடனேயே நட்புடன் பேச ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அது அவர்களின் இயற்கை குணம். எனக்கு பிடித்த குணமும் கூட. சரி இன்று இந்த நண்பருடன் பேசிக் கொண்டே போய்விடலாம் என்று எண்ணினேன்.
வந்தவர்.... என்னைப் பார்த்து சற்று முறைத்தமாதிரி இருந்தது. சரி, இவர் ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தை சேர்ந்தவர் இல்லை என்று தெரிந்தது. நான் அமர்ந்திருந்த பிரிவில், நான் இருந்ததை தவிர எல்லா இடங்களும் காலியாக இருந்த நிலையில், அவர் சீட்டில் அமராமல், சரியாக எனது நேர் எதிரே இருந்த சீட்டின் அப்பர் பெர்த்தில் ஏறிக் கொண்டார். தூங்குவார் போலும் என நினைத்தேன்.
தான் வைத்திருந்த கைப்பையில் இருந்து 4 பத்திகளை எடுத்து கொளுத்தினார். ஏதோ விலை குறைவான மட்டரகமான பத்தியாக இருந்தது. அதன்வாசம், இழவு வீடுகளில் வரும் ஒரு வித கெட்ட வாசனையை போன்று இருந்தது. அசவுகரியமாக இருந்தாலும் பொருத்து கொண்டேன். (பொருத்து தானே ஆகவேண்டும்).
மவுனமாக பத்தியை இரு கைகளிலும் வைத்து ஏதோ முனங்கினார். பின்பு, பையில் இருந்து 2 எலுமிச்சை பழங்கை எடுத்து முன்புறம் வைத்து கொண்டார். அவரது நடவடிக்கைகள் உள்ளுக்குள் லேசாக கிலியை ஏற்படுத்த ஆரம்பித்தன. சீட்டின் ஓரத்துக்கு வந்து எட்டிப்பார்த்ேதன். பக்கத்தில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று! யாருமே இல்லை. 3வது பிரிவில்தான் 2 பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்களிடம் இருந்து கூட சத்தத்தை காணோம். தூங்கியிருப்பார்கள் என்று நினைத்து கொண்டேன்.
திடீரென மேல் பெர்த்தில் இருந்தவர், சத்தமாக ஏதோ முனங்க ஆரம்பித்தார். அது கேட்பதற்கு, இப்போதைய பாகுபாலி படத்தின் எதிரி நாட்டு மன்னன் பேசும் பாஷைபோல இருந்தது. நிச்சயமாக அவர் குரான் ஓதவில்லை என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது.
முனங்கிக் கொண்டிருந்தவர், மீண்டும் பையில் (அது என்ன ரேஷன் ஷாப்பா....?) இருந்து ஒரு மை டப்பாவை எடுத்து கண்களில் பூசிக் கொண்டார். அடுத்து என்ன செய்யப்போகிறாரோ என்று தொண்டைக் குழியில் ஒரு பந்து ஏறி, இறங்க ஆரம்பித்தது எனக்கு.
அமைதியாக இந்த வேலைகளை செய்து கொண்டிருந்த ஆசாமி, திடீரென சத்தம்போட்டு அதை முனங்க ஆரம்பித்தார். இவரது செய்கைகள் பிடிக்காமல் புத்தகத்தை படிக்கலாம் என்று அப்போதுதான் ஒரு புத்தகத்தின் முதல் பக்கத்தை திறந்திருந்தேன். இவர் போட்ட சத்தத்தால் நாடி, நரம்பு ஒடுங்க மேலே பார்த்தேன். ஆசாமி, எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் சத்தமாக முனங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அடுத்ததுதான் உச்சக்கட்டம்.....
மீண்டும் பையில் கைவிட்டார். அவர் எடுத்தது, பளபளவென்று ஒரு சில்வர் கத்தி. இது என்னடா பாலக்குமாரா உனக்கு வந்த சோதனை என்று நெஞ்சுக்குழியில் பயம் ஏகத்துக்கு பற்றிக் கொண்டது.
கத்தியை எடுத்து வீரப்பா போன்று இடது கையில் வைத்து சானைப் பிடிப்பதுபோன்று செய்து பார்த்தார்.
விட்டுர்றா... சாமீ.... ஆளைவிட்டா போதும் என்று தப்பி 3வது பிரிவுக்கு ஆட்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்துக்கு சென்றேன். அங்கு நினைத்தபடியே 2 பேரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஆசாமி போட்ட சத்தத்தில் அவர்களின் தூக்கமும் கலைந்திருந்தது.
‘‘யார்ரா அது கத்துறது?’’ என்று ஒருவர் கேட்டார்.
அருகில் இருந்தவர் என்னை மேலும், கீழும் பார்த்து, நிச்சயமாக இவர் கத்தியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைத்து, ‘‘அந்தப்பக்கம் யார் சார் கத்துறது’’ என்று என்னிடம் கேட்டார்.
இதுதான் சமயம் என்று நடந்ததை அப்படி கூறினேன்.
‘‘ஓ... அந்த பைத்தியக்காரானா?’’ என்று தெரிந்ததை போன்று, எழுந்து, வாடா என்று அருகில் இருந்தவரையும் அழைத்து கொண்டு, ஆசாமி இருந்த பெட்டிக்கு சென்றனர்.
‘‘லூசுப்பயலே... டெய்லி உன்னோட ரோதனையா போச்சு’’ என்று அவரை சகட்டுமேனிக்கு திட்டுவது தெரிந்தது.
அதற்குள் ஏதோ ஒரு ஸ்டேஷன் வந்திருந்தது. அங்கு ரயில்வே போலீஸ்காரர் ஒருவர் பெட்டியில் ஏறினார். அவர் எனக்கு ரயில் சினேகத்தில் அறிமுகமானவர். அவரிடம் நடந்ததை கூறினேன். அவரும் அந்த பிரிவுக்கு, ஆசாமியை கொத்தாக சட்டையைப் பிடித்து அள்ளிவந்தார்.
‘‘இவன் லூசுப்பய சார்.... ஏதோ வடநாட்டில இருந்து வந்திருக்கான். டெய்லி ரயில்ல ஏறி இப்படித்தான் பேசஞ்சர பயமுறுத்துறான்’’ என்று கூறி அவனை பெட்டியில் இருந்து இறக்கி, இன்னொரு ேபாலீஸ்காரரிடம் ஒப்படைத்தார்.
எனக்குப்போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

15/04/2017

ஒன்னு இங்க இருக்கு....


மதுரையில் ஒரு துக்க நிகழ்ச்சி. மாலையில்தான் தகவல் வந்தது. சென்னையில் இருந்து உடனடியாக கிளம்பிச் செல்ல வேண்டிய நிலை. பண்டிகை நேரம் என்பதால், அரசு பஸ்சில் கூட இடம் இல்லை. அப்புறம் எப்படி ரயிலில் டிக்கெட் கிடைக்கும்?
சரி... அன்ரிசர்வ் கோச்சில் போய்விடலாம் என்று ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்கூட்டியே சென்றேன். ஆனால், அன்ரிசர்வ்டு கோச்சில் நிற்க கூட இடமில்லாமல் மக்கள் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அடித்துபிடித்து உள்ளே போய்விட்டால் எங்காவது இடம் கிடைக்கலாம் என்ற நப்பாசையில் உள்ளே சென்றேன். அங்கு தடிதடியாக 2 அம்மணிகளும் அவர்களுக்கு அருகில் ஒல்லி உருவம் கொண்ட 2 பேரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். எதிர்ப்புறம் இன்னும் மோசம் 5 பேர் அமர்ந்திருந்தனர். சாமான்கள் வைக்கும் பகுதியில் தேமே என்று ஒருவர் படுத்திருந்தார். பின்னர் அவரையும், அடித்து எழுப்பி 3 பேர் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.
கோடை வெயிலால் வேர்த்து விறுவிறுத்தது. சாமான்கள் வைக்கும் அடுக்கின்மீது இரு கைகளையும் வைத்து கொண்டு சற்று சாய்ந்து நின்றேன். எவ்வளவு நேரம்தான் ஒரே இடத்தில் நிற்பது.
ரயில் கிளம்ப கால் மணி நேரம் இருந்தது. தடியாக இருந்த அம்மணிகளில் ஒருவர் செல்போன் எடுத்து பேச ஆரம்பித்தார். எதிர்முனையில் இருப்பவர் மைத்துனர் என்பது மட்டும் தெரிந்தது.
‘‘தம்பீ... நீங்க எங்க இருக்கீங்க...?’’ குண்டு பெண்.
.....
‘‘இங்க வந்தீங்கன்னா ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்திடலாம்’’
.....
(அடங்கொய்யால... இருக்கிற கூட்டத்துல இன்னொருத்தருமா?.....மனம் கொந்தளித்தது)
‘‘அப்படியா அங்க எடம் காலியா இருக்கா?. இங்க அசைய கூட இடமில்ல தம்பீபீபீ...’’
(ரெண்டு ஆள் இடத்தை பிடிச்சிட்டு பேசுற பேச்சை பாரு..... வடிவேலு பாசையில் மனம் பேசியது)
‘‘ஆனா.... என்னால சாமான் செட்டெல்லாம் தூக்கிட்டு அங்க வர முடியாது.... நீங்க இங்க வந்தீங்கன்னா... தூக்கிட்டு போய்டலாம்’’
(குண்டு பெண்மணியின் வார்தைகள் சீட் கிடைக்கப்போவதை முன்கூட்டியே அறிவித்ததால், சற்றே மனம் குதூகலித்தது)
‘‘நான் ரயில்வே கேன்டீன் எதிர்த்தாப்புல இருக்கிற பெட்டியிலதான் இருக்கேன்... வந்துருங்க’’ கூறிவிட்டு போனை அனைத்தார் ரெட்டை நாடி அம்மணி.
அவர் அவ்வளவு ஆர்வமாக எதிர்பார்த்தாரோ, இல்லையோ, அவரது மைத்துனருக்காக என் மனம் மிக அலைபாய்ந்தது. ஏனெனில், அம்மணி எழுந்தால், முதலில் உள்ளே நுழையும் இடத்தில் அடியேன் இருந்தேன்.
ரயில் கிளம்ப 10 நிமிடம் உள்ளதாக, 5 ஸ்டார் சாக்லேட் குரல் அறிவித்து கொண்டிருந்தது. மற்ற நாட்களில் இக்குரல் அவ்வளவு ஈர்க்காது. இன்று இனிமையாக இருந்தது.
அம்மணி மறுபடியும் போன் எடுத்து ரிங்கிட்டார்.
(சீக்கீரம்... சீக்கிரம்... மனம் குதித்தது)
‘‘என்ன தம்பீ... இன்னும் வரக்காணோம். டிரெயின் கெளம்ப போகுதாமே... லைன கட் பண்ணாதீங்க, அப்படியே இருங்க. நான் சொல்றேன்’’
.......
‘‘நான் யெல்லோ கலர் சாரி போட்டிருக்கேன். வெளிய கை நீட்டிக்கிட்டு இருக்கேன் பாருங்க... சீக்கிரம் வாங்க....’’
செல்போனை காதில் வைத்தபடி, அம்மணி வெளியில் பார்த்து கொண்டிருந்தார். நானும் அவருடன் சேர்த்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். திருவாளர் மைத்துனருக்காக.
‘‘ரயில்வே கேன்டீன் வந்துட்டீங்களா... அப்படியே எதிர்த்தாப்புல இருக்கிற பெட்டியில பாருங்க...’’
.....
‘‘நீங்க என்ன கலர் டிரஸ் போட்டிருக்கீங்க....’’
....
‘‘ஓ.. போலீஸ் யூனிபார்மிலேயே வந்துட்டீங்களா.... இங்க யாரும் தெரியலையே..... அப்படி கேன்டீன் எதிர்தார்ப்பில இருக்கிற பெட்டிதான் வேற எங்கேயும் தேடாதீங்க....’’
பயணிகளின் கனிவான கவனத்துக்கு..... பாண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ்... இன்னும் சில நிமிடங்களில்.....
வயிற்றில் புளியை கரைத்தது.... ‘5 ஸ்டாரின்’ கரகர குரல்.
‘‘அய்யய்யோ வண்டி புறப்பட போகுதாம். நீங்க முதல்ல வண்டியில ஏறிக்கோங்க.....’’
...
‘‘ஆமா... கேன்டீனுக்கு எதிர்தார்ப்புல இருக்கிற பெட்டிதான்’’
போலீஸ்காரருக்கு கூடவா, கேன்டீன் எதிரே இருக்கும் பெட்டியில் இருப்பவரை அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாது..... மனம் சூடாகிக் கொண்டிருந்தது.
அம்மணியின் டென்ஷனை விட, எனக்கு ஏகப்பட்ட டென்ஷன் காரணம். வண்டி கிளம்பியே விட்டது.
இப்போ, மைத்துனரும், அம்மணி அருகில் வந்து அமரப் போகிறார். குறுகிய எதிர்காலத்தில் எனக்கு ஒரு சீட் கிடைத்துவிடும் என்ற நம்பிக்கை சுக்கு நூறாகிவிட்டது.
அம்மணி இன்னமும் செல்போனை கையில் வைத்து கொண்டிருந்தார். இனி என்னத்த... ஆகப்போகுது.... நொந்து கொண்டேன்.
‘‘கேன்டீன் எதிரெ இருக்கிற அன்ரிசர்வ்டு கோச் தான்’’
‘‘நான் சாப்புட சிக்கன் பிரியாணியும், இட்லியும் கொண்டு வந்திருக்கேன்’’
(இதுவேறயா.....)
‘‘என்னது திண்டுக்கல்ல வந்து வாங்கிக்கிறீங்களா.... அது விடிகாலையில இல்ல வரும்?’’
‘‘அடுத்த ஸ்டாப் தாம்பரம் வர்றப்போ, வந்து வாங்கிக்கோங்க’’
.....
‘‘ஏன் தாம்பரம் வராது..... சென்னையில இருந்து அடுத்த ஸ்டாப் தாம்பரம் தானேப்பா?’’
‘‘அடப்பாவீ நீ மதுரையில இருந்து வந்துகிட்டு இருக்கியா? நாசமாப் போச்சு... நான் சென்னையில இருந்து வந்துகிட்டு இருக்கேன்!....’’
கெக்கபெக்க.... கெக்கபெக்கே என்று 24 பெட்டிகளுக்கு முன்னால் இருக்கும் இன்ஜின் டிரைவருக்கே கேட்கும் அளவுக்கு சிரித்தது குண்டூஸ்.
அட பண்ணாடைங்களா.... அண்ணியும், மைத்துனனும் சேர்ந்து ஒரு பச்சுப்புள்ள மனசுல ஆசைய விதைச்சது இல்லாம இப்படி காமெடி பண்ணீட்டீங்களே!

ஓரம் போ… ஓரம் போ…

ஓரம் போ… ஓரம் போ… எல்லோருக்குமே சுய சம்பாத்தியத்தில் வாங்கும் முதல் வாகனத்தின்போது இருக்கும் மகிழ்ச்சி என்பது, பின்னாளில் கோடி ரூபாய்...